ไปจัดค่ายอสม.น้อยที่จ.นครพนมมาค่ะ  ค่ายนี้ฟีดแบ็คดี  เด็ก ๆ ชมพี่สตาฟกันอื้ออึง

ได้เพื่อนใหมด้วยค่ะ  ชื่อ "น้องกิ๊ฟ" เด็กสกลนคร เมื่อกี๊เพิ่งวางสายกันไป
น้องกิ๊ฟเป็นเด็กน่ารัก  ตอนแรกไม่ค่อยคุย  แต่พอเครื่องติดปุ๊บก็วางไม่ลง

เริ่มเม้าตั้งแต่ว่าอยู่บ้านกับตากับยาย  กับญาติอีกเยอะแยะ 

วันจันทร์นี้มีกีฬาสี  กิ๊ฟยังไม่รู้ว่าจะแข่งอะไรแต่ถ้าแข่งเปตองล่ะก็หนูชนะชัวร์

ได้เงินไปโรงเรียนวันละ 20 บาท  วันไหนจะไม่กินก็ไม่ได้ซื้อเลย  วันไหนอยากกินก็ซื้อเยอะ
แต่เพื่อนอีกคนซื้อของเก่ง  ไปตลาดทีเสียเงินเป็นร้อยเลยนะ   กิ๊ฟซื้อแค่โค้ก 12 บาทก็พอแล้ว

อยู่โรงเรียนได้ท็อปภาษาอังกฤษ คะแนนเต็ม 1000 กิ๊ฟได้ 997  ที่หายไปสามคะแนน
เพราะครูบอกว่า  พอแล้ว ๆ ได้เยอะแล้ว  เธอเอาไปแค่นี้พอ 

เห็นกิ๊ฟท่าทางอย่างเงี้ย  ได้ 3 ที่แรกของชั้นตลอดเลยนะ (ทำเสียงภูมิใจด้วย)

ตอนอยู่ค่ายที่พี่โฮ้ปฝากดูแลเพื่อนตอนหลังสามทุ่ม  กิ๊ฟดุเพื่อนให้นอนด้วยนะ  ตอนแรกก็ไม่กล้ากลัวเพื่อนเกลียด
แต่ในที่สุดกิ๊ฟก็บอกว่า "เกรงใจเพื่อนหน่อยสิ  รู้จักมั้ยคำว่าเกรงใจน่ะ" (พี่โฮ้ปก็เลยชมไปค่ะ...เยี่ยมมากน้องกิ๊ฟ)

เวลาเล่นเปตอง กิ๊ฟเป็นมือวาง  ส่วนเพื่อนชื่อแต เป็นมือกันลูก  (ท้าดวลพี่โฮ้ปเล่นเปตองอีกตะหาก...ชะชะ)

ที่โรงเรียนเพิ่งสร้างห้องน้ำใหม่  สวยโคตร ๆ มาแทนอันเก่าที่พังแล้ว  (นั่นแหละค่า...งบของมูลนิธิ EDF ค่า)

โปรเจ็คปลูกผักเลี้ยงปลา  น้องกิ๊ฟก็ไปร่วมด้วย  ชอบมาก ๆ (หรือว่าพูดเอาใจเราหว่า)

คุยได้สักครึ่งช.ม.  น้องกิ๊ฟเกรงใจบอกว่า  เดี๋ยวเงินพี่โฮ้ปจะหมด...แต่แล้ว
ก็เม้าต่ออีกครึ่งช.ม.  พอครบหนึ่งช.ม.  ก็หมดเรื่องคุย  บอกว่าเดี๋ยวหนูจะไปฝึกใช้อีเมล

คุยกะน้องแล้วโลกสดใสจังเลย  ทำไมโลกนี้มันช่างน่าอภิรมย์และน่าอยู่ยังงี้
เหมือนได้ชาร์จพลังความสดชื่นในตัว  คุยไปก็ยิ้มไป  หัวเราะไป  น้องเค้าเว้าซื่อ ๆ น่ารักดี
บางทีก็มีภาษาอีสานน่ารัก ๆ โผล่มาให้เราได้แอบขำ

นับว่าเป็นอะไรดี ๆ ที่เงินซื้อไม่ได้อีกอย่างหนึ่งค่ะ  รอยยิ้มและมิตรภาพของเด็ก